Mijn dierbare en zeer gewaardeerde collega Mark van Dorp overleed alweer bijna 2 jaar geleden. Af en toe keek ik nogwel eens op zijn LinkedIn profiel en dan zag ik zijn status nog staan op ‘ working on’ het niet zo bijster interessante editklusje waar hij op het moment van overlijden mee bezig was. Je vraagt je direct af, hoe zouden zijn vrouw en kinderen hiernaar kijken.

Zouden zijn nabestaanden nog invitations-to-connect ergens in een van zijn voormalige mailboxen binnen zien komen? Of zouden ze daar ook niet meer bij kunnen? Ook voor het zakelijke netwerk zou het toch fijner zijn als er eventueel een kruisje of ander herkenbaar teken achter zijn naam zou staan.

Toen ik voor een uitzoekklusje op zijn profiel wilde kijken wat er nu precies stond, kon ik tot mijn verbazing zijn profiel niet meer vinden. Na meer dan een jaar is zijn profiel dan toch echt verwijderd.  Zou dit op verzoek van zijn nabestaanden zijn geweest? Zou het iemand uit zijn LinkedIn netwerk opgevallen zijn? De ene dag heb je nog 230 connections en de volgende dag 229. Rara wie valt eraf… Er komt geen melding vanuit LinkedIn. Je weet niet eens dat er een gat gevallen is in je netwerk.

Het LinkedIn contactlijstje vervangt steeds meer je klapper of agenda met visitekaartjes en adresgegevens. Zijn er nog andere manieren waarop de nabestaanden jou kunnen vinden om je op de hoogte te stellen?

Mark had zoals wel meer mensen 2 LinkedIn profielen. De eerste is een keer aangemaakt om te proberen wat het is.  Een jaar later , een werkgever en een functie verder ga je serieus een account aanmaken, waarbij je vergeet dat je er al hebt aangemaakt of wellicht de inloggegevens (ander emailadres) niet meer weet. Na Mark nog eens gezocht te hebben om te checken of ik niet ontvriend was, maar dat zijn profiel echt weg was, vond ik wel zijn eerste probeeraccount met 3 connections.  Wat zou het fijn zijn om je digitale alter ego bij leven al in kaart te hebben, zodat je zelf deze ruis kan opruimen.

Paniek in de UK en ver daarbuiten bij het zien van het  dode lichaam van een meisje in Google Streetview op de Engelse stoep. Gelukkig bleek het kinderspel en is het meisje Azura Beebeejaun alive & kicking. Het is niet de eerste keer dat er dubieuze beelden opduiken wanneer de Google Streetviewcar voorbijkomt:  ongevallen of mensen met meerdere ledematen, staand plassende vrouwen.

Google vraagt de mensen rond te blijven kijken naar vreemde of onbetamelijke verschijnselen in hun buurt  en deze vooral  te melden bij Google. Op de melding  van het lijk in de straat verwijderde Google Streetview het beeld van  deze straat. Momenteel voldoet de vermelding ‘This image is no longer available’ tot de Google streetviewcar weer is langsgeweest.

Blijkbaar willen mensen geen (al dan niet) dode mensen zien op het internet. Maar hoe zit dan dan met mensen die dood zijn en waarvan de digitale zelf maar blijft rondspoken. De social media profielen,  de youtubevideo’s, de Flickr foto’s… Is dat dan niet pijnlijk om naar te kijken wanneer iemand overleden is.  Is het vervelender om iemand in beeld dood in de straat te zien liggen dan dat je een Facebook friendsuggestion krijgt van een kennis waarvan je weet dat zij overleden is?  Waarom wel foto’s van iemand die dood lijkt van Google Streetview halen, maar niet een Facebook account een ‘overleden’-status geven.

Steeds meer online netwerken realiseren zich gelukkig dat spookaccounts kwetsend kunnen zijn voor nabestaanden en in sommige gevallen niet gunstig voor de overledene.