EEN APART ONDERZOEK
Ik ben technisch productmanager bij Calanza. Tot nu toe een zeer praktische functie meestal, totdat ik deze aparte opdracht kreeg voor onze dienst Ziggur: “kun je uitzoeken wat er gebeurt met onze online profielen nadat we overleden zijn? “. Een lange lijst van veelgestelde vragen en help pagina’s later, begreep ik dat het helmaal geen paranormale vraag was, maar wel een concreet probleem van deze tijd.

GEEN STANDAARD BIJ DIGITALE DOOD
Ik begin met het slechte nieuws: voor je social media accounts, je tweets, je gamepunten, je online credits van alle soorten, je fotos en films, is er geen standaard policy. De mogelijkheden zijn per website verschillend. Bij voorbeeld bij Ebay is het alleen mogelijk om een account af te sluiten, nabestaanden kunnen geen toegang krijgen tot het account van een overledene. Maar You Tube pakt het heel anders aan: je mag wel toegang tot het account van een overledene lid krijgen! Je hoeft alleen te weten wat de inlognaam was, en natuurlijk de brief te tonen waarin de overledene jou de machtiging tot zijn You Tube account geeft. Wat nou, heb je dat niet?

OPTIES DIE NIET GEKOZEN KUNNEN WORDEN
Wist je dat Facebook de optie biedt om je pagina om te zetten naar een in memoriam muur als je komt te overlijden? Dat je nabestaanden een archief van je publieke tweets kunnen krijgen? Wat fijn! Kan ik vast in mijn account aangeven wie dat voor mij mag vragen? Nou…nee. En als ik het idee verschrikkelijk vind, mag ik dan vast aangeven dat ik dat echt niet wil? Nee, ook niet eigenlijk…

STILLE VERANDERINGEN
Eenvoudig is het dus niet, en dat zal het ook niet worden, want al die websites beginnen zich zorgen te maken over de accounts van hun overledenen members en blijven de regels en de opties veranderen. Dus als je nu een brief schrijft voor het doorgeven van je YouTube account, is het waarschijnlijk niet meer van toepassing als je laatste dag gekomen is.

TOCH GOED NIEUWS
Gelukkig hoef jij geen zorgen te maken daarover, want als je jouw online profielen en je wensen opslaat in je Ziggur account komt het helemaal voor elkaar. En als Facebook weer een andere optie bedenkt, kun je daar via Ziggur voor kiezen.

Corinne Leclercq

In mijn Dutch Cowboys iPhone app kwam ik een post tegen van een cowgirl waar mijn broek figuurlijk van afzakte.  Het onderwerp was (a)sociale media. “Als je constant bezig bent met je online aanwezigheid, wat doet dit dan met je ‘fysieke’ aanwezigheid? Worden we niet met z’n alle dan een beetje asociaal?” Het eindigde dan ookmet de call2action:

Zullen we niet af en toe allemaal een ‘social media zondag’ houden, lekker rustig en aandacht voor de omgeving. Even niet online even niet (a)social.

 OK, toegegeven, ik ben iPhone verslaafde eerste orde. De appstore heeft op mij hetzelfde effect als Antonia by Yvette in de 9 straatjes. Ofwel likkebaardend langs de etalage fietsen. Mijn iPhone en ik zijn net als Bassie en Adriaan. Zie je Bassie gaan, dan komt Adriaan eraan. Mijn mail, mijn social media, mijn informatiebehoefte op maat,  de locatie van mijn geparkeerde auto (geen overbodige luxe als je in de Jordaan woont), foto’s en video’s maken en die vervolgens delen en natuurlijk ook lekker ouderwets SMSen en bellen.  De momenten dat ik m niet vasthoud, ligt hij toch zeker op tafel of op mijn nachtkastje.

Wat is nu eigenlijk de definitie van asociaal? ‘Het geen rekening houden met anderen’ aldus de dikke (online)Vandale. Het verwarrende hier is natuurlijk dat je mischien geen rekening houdt met de de persoon met wie je in een restaurant fysiek aan tafel zit, maar dat je wel even je fysieke collega uit de brand helpt door een kort antwoord op zijn mail te geven. De hele generatie Einstein en die van daarna zal zich afvragen wat nu eigenlijk het probleem is. Zij die al MNSend geboren zijn en al multitaskend een enorme hoeveelheid social skills vol aandacht uit hun hoed toveren met de  wetenschap wie hun vrienden zijn en wie hun contacten. Zij voor wie het Nieuwe Werken gewoon het ‘normale werken’ is. Zij kijken met lede ogen hoe de generaties voor hen vol angst het fenomeen Social Media in hun al gesettelde leventjes proberen te implementeren. “Hoe moet dan dat met privacy’?, “Waar haal ik daar de tijd voor vandaan?” en “hoe moet dat dan met de ‘quality time’?”

Zoals men vroeger ook riep dat de boekdrukkunst een gevaar met zich meebracht, men de (vaste)  telefoon wantrouwig bekeek toen deze geboren werd om maar niet te spreken van de komst van de cinema en televisie. Hel en verdoemenis zou het ons alleen brengen.

Het zit em er natuurlijk in dat wij van voor de generatie Einstein niet gewend zijn om te multitasken. Y is zijn niet zoals de generatie X individualistisch, maar collectivistisch ingesteld. Dus waarschijnlijk wordt de asociale factor er gewoon uitgemuteerd, wanneer de generatie X het loodje legt. Of natuurlijk wanneer wij  (ook ik ben een Xer) de Yfactor multidisciplinair denken a la Albert Einstein overnemen en deze onze nieuwe Xfactor maken.  Mijn zondag is in ieder geval voor het ontbijt al goed gestart met met kids aan de keukentafel. Ik bloggend en zij kleiend. Heel gezellig.