Ondanks dat we leven in het tijdperk van ME the media, merk ik wel dat de meeste mensen nog een gezonde dosis cameravrees hebben. Hiermee bedoel ik niet de angst dat je door Big Brother tot in de parkeergarage vastgelegd wordt op camera, zoals Yolanthe onlangs ervaren heeft. Techniek staat toch echt voor niets. Zo werd bij Opsporing Verzocht bekend gemaakt dat de politie een SMSbom heeft verstuurd aan 12500 mensen. Iedereen die in de buurt van de Wallen per GSM getelefoneerd heeft rond het vermoedelijke het tijdstip van de moord op een prostituee heeft een SMS van de politie gekregen: Jij belde vanaf de Wallen op donderdagavond, heb jij iets verdachts gezien? Ga dat thuis maar uitleggen aan moeder de vrouw! Techniek faalt helaas toch enigszins. Het verdachte gebied ligt naast de Dam en als je dus vanuit de Bijenkorf telefoneerde of op de Dam bellend op de tram stond te wachten na een rondje koopavond dan bevond je je door de grenzen van techniek ook in het betreffende GSMveld.
De cameravrees waar ik het hier echter over heb is het opgenomen worden door een heuse cameraploeg, lampen, visagietje... De laatste weken heb ik er bij Calanza weer een heel aantal draaidagen opzitten. Of het nu voor een bedrijfsvideo, voor quotes op de website of voor een webcast is. Van hoog tot laag in de organisatie is onder regie voor een camera in de spotlight staan geen dagelijkse kost. Het buiten je kadertje begeven levert voor de meesten van ons toch een hoop ongemak op. Ondanks dat je jezelf tegenwoordig de hele dag opneemt met je handycam of Iphone, blijkbaar neemt hier de cameravrees niet van af. Deze zelfde mensen voelen op z'n minst gezegd allemaal toch een hoge dosis gezonde spanning wanneer er wordt gezegd, camera loopt en actie.