In 1994 kreeg ik Internet en mijn eerste e-mailadres. Ik e-mailde me gek en vond mezelf toen helemaal hip. Als ik de innovatietheorie van Rogers had gekend, had ik mezelf een innovator genoemd. Nu weet ik wel beter. Ik maakte wel gebruik van redelijk innovatieve technologie (en ook dat valt te bezien, e-mail en Internet bestonden natuurlijk al veel langer), maar ik maakte absoluut geen gebruik van de nieuwe mogelijkheden.
In die tijd hadden mijn e-mails bijvoorbeeld qua opzet nog erg veel weg van brieven. Nog net geen “Amsterdam, 14 november 1997” rechtslijnend boven een mail (kon dat eigenlijk al, rechts uitlijnen?). Maar wel nette lange zinnen en een complete aanhef en afsluiting. Terwijl dat laatste natuurlijk helemaal niet nodig is. Voor wie de mail bestemd is en van wie hij komt, is allang duidelijk. Het heeft erg lang geduurd voor ik – net als de rest van de e-mailende wereldbevolking – mij tot de kern ging beperken. De komst van SMS in combinatie met mijn lichte afkeer van telefoneren heeft daar trouwens flink bij geholpen.
De komst van Twitter heeft, net als e-mail destijds, mijn wereld op zijn kop gezet. Ik heb een nieuwe kunstvorm ontdekt. In de boeken die ik lees, doemen juweeltjes van Tweets op. Mijn oude passie – het lezen en herlezen van Nederlandse literatuur (‘De ontdekking van de hemel’ bijvoorbeeld twee keer achter elkaar) – is tot hobby gedegradeerd. Ik heb een nieuwe passie. Ik Twitter booktweetz* en ik voel me weer super innovatief. Maar ik ben wel ouder, bescheidener en vooral wijzer dan in 1994. Mijn gepercipieerde Rogers stadium is nu dat van early adopter.
Ach ja… over vijftien jaar weet ik dat ik nu nog niet een derde van de mogelijkheden van Twitter gebruik. En dat ik gewoon tot de ouwe vertrouwde early of late majority behoor.
*Booktweetz zijn citaten van maximaal 140 karakters uit de (Nederlandse) literatuur. Zoals: Caesarion - Tommy Wieringa "Toen ik gedoopt werd vielen haar nepwimpers af. Verder geen bijzonderheden."