Niets is zo eindig als de mens. Alleen is de digitale mens wel oneindig.  We regelen alles, ook voor ons einde. Muziek, kist, wie, wat, waar. Maar wat gebeurt er eigenlijk online? Twitter, Facebook, LinkedIn, vul je eigen rijtje maar aan. We laten bakken vol sporen na op het internet.  

Onlangs gonsde Twitter van Mike’s  @ontmaagding . Mike wist dat zijn einde naderde en blogde een jaar lang over zijn ziekte en zijn naderende einde. Iedereen keek met gemengde gevoelens online mee. Het zelfgekozen moment suprême, de zaterdagmiddag 1400 uur lieten we collectief een klein zuchtje bij zijn laatste tweet.  Mike wist dat zijn einde eraan kwam en wilde zelf zijn eigen laatste boodschap zenden. Hij regelde dat zijn webmaster een door hem opgesteld bericht poste direct na zijn overlijden.

Nu weten de meesten van ons (gelukkig) niet wanneer ons einde gaat naderen.  Wanneer ik nu even snel mijn digitale identiteit in kaart breng, hoop ik niet dat mijn einde te snel nadert. Ik zou net als Mike toch wel ZELF willen bepalen welke sporen ik achterlaat en hoe deze eruit komen te zien. Ik zou niet graag mijn laatste Twitterbericht, of FBupdate laten bepalen hoe mensen mij herinneren. Misschien zou ik wel een afscheidsbericht willen opstellen, of in ieder geval de mensen op LinkedIn willen laten weten dat ik er niet meer ben en dat ze me dus niet meer aan hun netwerk hoeven toevoegen. Misschien kan ik zelfs wel iemand recommenden die ze in plaats van mij kunnen benaderen.

Mijn gedachten slaan op hol. Al die mogelijkheden.  Wat een overload. Je wilt toch niet dat jouw nabestaanden moeten gaan verzinnen wat jij had gewild. Calanza lanceert in september een dienst waarbij je het ZELF bij leven kan regelen. Ik kan niet wachten tot het er is, want Mike’s verhaal komt hard binnen.

Wat een verwrongen beeld krijg je in deze hete zomertijden van Het Nieuwe Werken. De ene tweet ‘In de tuin aan het werk met laptop ipv hark en schoffel #HNW’ , na de andere tweet ‘ Genieten aan het strand laptopje mee #HNW’. Met als hoogtepunt de nieuwste blog op HNWblog ‘Work Naked, Work at Home’. Het lijkt wel of Het Nieuwe Werken staat voor voetbal kijken en in het zonnetje zitten. Met als grootste tweetklacht van Het Nieuwe Werken, dat de zon je laptopscherm onleesbaar maakt als je op een terrasje zit.

Tsja, als ik een werkgever was zou ik in deze tijden niet echt enthousiast raken over Het Nieuwe Werken. De motivatie om mijn bedrijf te transformen naar Het Nieuwe Werken komt zo niet echt bovendrijven. Dit beeld wat in deze zwoele zomer geschetst wordt van voetbalkijkende, cocktaildrinkenende, loungende, in bikini zittende plaatsonafhankelijke werkers, geeft wel een beetje het beeld dat er niet echt heel veel gewerkt wordt.

Je kan het natuurlijk ook anders bekijken. In De Oud Werken Zomers werd er vakantie, een ziekdagje en/ of spijbelmiddagje opgenomen. Nu doen de Nieuwe Werkers hun zomerding en ondertussen of ervoor en erna doen zij hun werkding. Dit kan natuurlijk alleen maar werken als De Nieuwe Bedrijven overstappen op afrekenen op resultaat. Of jij je resultaat in je bikini haalt of met een vuvuzuela in je hand, dat is je eigen verantwoordelijkheid. Als het resultaat er maar komt. Het zou wel aardig zijn als die uitverkorenen die al aan Het Nieuwe Werken zijn ook af en toe een tweetje eruit gooien over hun fantastische resultaten om andere werkgevers te stimuleren ook over te stappen naar Het Nieuwe Werken.

Opeens is mijn dochter van 5  geen roze prinses meer, maar een jongetje. Het ene moment huppelt ze nog als sneeuwwitje naast me, gecomplementeerd met plastic kroontje en Hello Kitty tasje. Het volgende moment is roze taboe en heb ik een zoon (haar woorden). Een instant verandering naar slimfit jeans en blauw robotshirt gescoord bij de H&M jongensafdeling. Zo gemakkelijk is het dus. Je bedenkt iets, zoekt een oplossing en pats boem je verandert. 

Ging alle verandering maar zo eenvoudig. Helaas wordt aanpassen naar nieuw gedrag naarmate je de kindertijd achter je laat steeds ingewikkelder. De oude handschoen verwisselen en er eens een frisse wind doorheen laten waaien, roept bij de meesten al snel weerstand op. Angst voor het onbekende, je routine voelt zo vertrouwd, we doen het toch al jaren zo… We weten genoeg te verzinnen.  Bedrijven die naar het Nieuwe Werken willen overstappen, lopen vaak tegen veel weerstand voor het nieuwe, het vreemde en onbekende.

Dat maakt het juist zo leuk om de Factor4Index in te zetten. In het onderzoek wordt aan werknemers zelf gevraagd waar de pijnpunten liggen. Daardoor geven mensen zelf aan waar hun behoefte ligt en wordt het duidelijk op welke vlakken mensen hulp kunnen gebruiken om over te gaan tot het Nieuwe Werken. Zo kan je als ‘verandermanager’ de werknemers helpen het verandertraject succesvol te maken. Ben jij benieuwd waar jij staat? Laat je weerstand varen en test hier in 10 minuten of jij al klaar bent voor verandering.

In mijn Dutch Cowboys iPhone app kwam ik een post tegen van een cowgirl waar mijn broek figuurlijk van afzakte.  Het onderwerp was (a)sociale media. “Als je constant bezig bent met je online aanwezigheid, wat doet dit dan met je ‘fysieke’ aanwezigheid? Worden we niet met z’n alle dan een beetje asociaal?” Het eindigde dan ookmet de call2action:

Zullen we niet af en toe allemaal een ‘social media zondag’ houden, lekker rustig en aandacht voor de omgeving. Even niet online even niet (a)social.

 OK, toegegeven, ik ben iPhone verslaafde eerste orde. De appstore heeft op mij hetzelfde effect als Antonia by Yvette in de 9 straatjes. Ofwel likkebaardend langs de etalage fietsen. Mijn iPhone en ik zijn net als Bassie en Adriaan. Zie je Bassie gaan, dan komt Adriaan eraan. Mijn mail, mijn social media, mijn informatiebehoefte op maat,  de locatie van mijn geparkeerde auto (geen overbodige luxe als je in de Jordaan woont), foto’s en video’s maken en die vervolgens delen en natuurlijk ook lekker ouderwets SMSen en bellen.  De momenten dat ik m niet vasthoud, ligt hij toch zeker op tafel of op mijn nachtkastje.

Wat is nu eigenlijk de definitie van asociaal? ‘Het geen rekening houden met anderen’ aldus de dikke (online)Vandale. Het verwarrende hier is natuurlijk dat je mischien geen rekening houdt met de de persoon met wie je in een restaurant fysiek aan tafel zit, maar dat je wel even je fysieke collega uit de brand helpt door een kort antwoord op zijn mail te geven. De hele generatie Einstein en die van daarna zal zich afvragen wat nu eigenlijk het probleem is. Zij die al MNSend geboren zijn en al multitaskend een enorme hoeveelheid social skills vol aandacht uit hun hoed toveren met de  wetenschap wie hun vrienden zijn en wie hun contacten. Zij voor wie het Nieuwe Werken gewoon het ‘normale werken’ is. Zij kijken met lede ogen hoe de generaties voor hen vol angst het fenomeen Social Media in hun al gesettelde leventjes proberen te implementeren. “Hoe moet dan dat met privacy’?, “Waar haal ik daar de tijd voor vandaan?” en “hoe moet dat dan met de ‘quality time’?”

Zoals men vroeger ook riep dat de boekdrukkunst een gevaar met zich meebracht, men de (vaste)  telefoon wantrouwig bekeek toen deze geboren werd om maar niet te spreken van de komst van de cinema en televisie. Hel en verdoemenis zou het ons alleen brengen.

Het zit em er natuurlijk in dat wij van voor de generatie Einstein niet gewend zijn om te multitasken. Y is zijn niet zoals de generatie X individualistisch, maar collectivistisch ingesteld. Dus waarschijnlijk wordt de asociale factor er gewoon uitgemuteerd, wanneer de generatie X het loodje legt. Of natuurlijk wanneer wij  (ook ik ben een Xer) de Yfactor multidisciplinair denken a la Albert Einstein overnemen en deze onze nieuwe Xfactor maken.  Mijn zondag is in ieder geval voor het ontbijt al goed gestart met met kids aan de keukentafel. Ik bloggend en zij kleiend. Heel gezellig.

Het jaar 2010 staat in het teken van veranderen. Zelfs Amerika icoon ‘Strawberry Shortcake’ moest eraan geloven. Haar o zo schattige uiterlijk maakte plaats voor een hedendaagse hotte Anastasia look-a-like, tot grote afschuw van het Amerikaanse volk. Maar de merchandising gaat inmiddels weer een stuk beter. Ook kleuter ‘Dora the explorer’ staat aan de vooravond van een grote make-over. Haar doelgroep groeit op en zij moet mee.

Zeker in de media/marketing/communicatiebranche is het veranderen of verzuipen. Veranderen doe ik nog altijd graag. Als meisje bijna van 40 merk ik wel dat trendgevoelig zijn steeds ingewikkelder wordt. Het is niet meer perse overal om je heen. Je moet het echt wel opzoeken. Of zoals het eufemistisch wordt genoemd. ‘Nee hoor nu ik ouder ben heb ik mijn eigen stijl ontdekt’. Bull ;-) Mode, trends, stijlen, het lijkt wel of je je piek ergens in je twintiger jaren hebt en met een beetje mazzel nog een stuk de dertiger jaren in.

Kijk maar eens naar het kapsel of de make-up van je moeder. Veel tijdgenoten van mij zullen beamen dat dit in de Dynasty jaren tachtig is blijven steken. Muziek laat het ook zo duidelijk zien. De generatie van mijn ouders is nog van het Rolling Stones tijdperk. Stenen tijdperk bejaarden muziek vond ik dat altijd. Zelf ben ik echter muzikaal inmiddels ook blijven steken in het RoXY tijdperk. Laat ik nu vorig jaar een heel weekend lang al dansend in Paradiso het ‘10 jarig’ overlijden van de RoXY hebben gevierd. Mijn kinderen zijn inmiddels al bijna zover dat ze mij om mijn oubollige muziekkeuze kunnen uitlachen.

Veranderen dus maar weer. Deze keer staat mijn digitale identiteit te springen om een make-over. Tijd om een workshopje te organiseren @ Villa Houtrust. Wanneer de datum bekend is kan je het hier lezen. Ik sta vooraan.

Mijn vriendin gaf haar vriend ‘wed & walk’  cadeau voor zijn verjaardag. Trouwen voor 1 dag Las Vegas Style. Jurk, champagne, alles erop en eraan.  Al haar vriendinnen waren het erover eens dat het een waanzinnig leuk idee was. Mis! Hij had liever een seizoenskaart voor AJAX of een Iphone gekregen. Wanneer leren we elkaar nu eens doorgronden? Vrouwen willen commitment en mannen willen gadgets. Of is dat wel zo?

Vrouwen raken volgens onderzoek steeds meer gadgetgericht. Hoe reageert de markt hierop? Het vervaardigt kleinere, eenvoudigere, rozere varianten van de standaardgadget en denkt daarmee aan de vraag van de vrouw te voldoen. Ook mis. OK, ik ben dol op roze, maar dat betekent niet dat mijn Iphone, auto, camera, Ereader en navigatiesysteem allemaal in zuurstok roze uitvoering, met maximaal 2 knoppen en met Swarovski belegd moeten zijn. Een vrouw stelt andere eisen aan een technische wannahave en wil misschien wel een gadget die in de belevingswereld van de man nooit zal bovenkomen drijven, zoals de ‘purselight’.

Vrouwen zijn in de laatste decennia steeds kapitaalkrachtiger geworden en hebben een drukker leven gekregen. Ze zijn immers bezig met hun carrière, relaties, familie, vriendinnen, sport; probeer dat maar eens te combineren. Moderne elektronische gadgets kunnen hen helpen om op een makkelijke manier meer en efficiënter te communiceren. Gadgets met een sociale functie dus. Om een goed product specifiek voor de vrouw te ontwikkelen, heb je gewoon de input van vrouwen nodig. Dit leidde bijvoorbeeld bij verzekeringsmaatschappij Onna Onna tot een verzekering helemaal alleen voor vrouwen met jawel handtasdekking. Deze (roze) website biedt vrouwen een verzekering waarbij het heilige der heiligen (de handtas) wordt verzekerd tegen diefstal uit de auto. Van de passagiersstoel dan wel te verstaan. Want iedere vrouw kan je vertellen dat ze nooit de auto uitstapt zonder haar handtas.

Het crowdsourcen ligt op veel plekken gewoon voor het oprapen. Het wordt tijd dat meer bedrijven hier gebruik van gaan maken.  De dialoog aangaan. Laat ik dan maar direct hier starten? Welke onderwerpen zou jij hier op deze blog graag terugzien?

Vrijdag stond ik op een borrel waar iemand me hallo kwam zeggen met de mededeling dat hij mijn 2 dagen ervoor gelanceerde video's zo leuk vond. Ik was lichtelijk verbaasd aangezien hij als creatief helemaal niet in de Windows 7 hoek zit (onderwerp van de video's). 'Zag je post op LinkdIn' verduidelijkte hij. Degene met wie ik stond te praten vroeg of het  was van de geposte foto's van de shoot die hij gespot had op Facebook. Er stonden blijkbaar geen Twitteraars  in de buurt. In ieder geval geen followers van mij (tamaravw) anders hadden ze het antwoord hierop geweten. Zonder er al teveel woorden aan vuil te maken was iedereen dus op de hoogte van alles en konden we het over leukere zaken gaan hebben. Vakantie bijvoorbeeld. Al wisten mijn Facebookcontacten  al dat ik naar Bali ga, omdat ik wat heb gecrowdsourced op Facebook voor leuke adresjes op Bali. Wat doet Social Media voor de fysieke interactie tussen mensen? Je bent door deze Social Media al op de hoogt van de dagelijkse gang van zaken, dus als je elkaar offline ontmoet kan je je de updatetijd besparen. Heel efficiënt dus. Al die vooroordelen over de ver -ont-socialisering van Social Media & gekluisterd aan het device zitten, lijken zwaar overtrokken.

Voordelen voor offline bijeenkomsten

1. Je kan meer mensen spreken in minder tijd
2. Je kan direct de diepte in want iedereen is al op de hoogte en zo krijgen ontmoetingen een creatiever karakter
3. Je introduceert jezelf makkelijker bij 2e & 3e lijn online en plukt daar offline de vruchten van
4. Genoeg onderwerpen aan te snijden (want die heb je al vooraf via SM gescand)
5. Je kan meerdere communicatieregisters tegelijkertijd opentrekken (twitterend, praten terwijl je pokent met iemand)
6. Je hoeft minder te praten en hebt dus meer tijd om te drinken, te dansen of de deal te sluiten (maar dat hoeft niet perse sociaal te zijn) 

 

Persoonlijk zie ik zaken die op mijn pad komen eerder als kansen om te veranderen dan als problemen. Ja ja ik ben zo’n halfvol glas type. Af en toe krijg ik te horen dat je ook te positief kan zijn. Dat een roze bril mijn sprookjeswereld kleurt.  Zelfs mijn kapper zei mij bij mijn laatste knip & kleur beurt dat hij toen hij mij net leerde kennen een onwijze Amerikaan vond (en dat is in Nederland over het algemeen geen compliment). Het vermeende fake-gehalte bleek hem achteraf gelukkig mee te vallen.
Verandering staat in mijn woordenboek dan ook niet onder de sectie vieze woorden. Ik ben er dol op. Het steeds opnieuw ontdekken als een kleuter, je iets eigen maken, je weg ergens in te vinden, je grenzen verleggen. Het houd je fris, alert & jong (om er maar weer eens een thema bij te pakken). Je blijft gedwongen buiten de box denken en je creatieve resources te gebruiken.

Ik kan uit eigen roze ervaring zeggen dat de dingen positief benaderen me ook  wel veel leuks op mijn pad brengt.  (Nee, dit is geen verkooppraatje van The Secret). Hoe fijn was het dan ook om vanavond een sessie van Jan Mulder te hebben gevolgd, die zijn customer hugged, gelooft in geven en in het positieve.  

In tijden van (vermeende) crisis wordt het verander-gen ineens meer gewaardeerd. Niet willen vasthouden aan het oude. Mee kunnen veranderen of nog beter vooraf kunnen veranderen. Annemarie van Haringen wijdt er zelfs een hele week aan: ProActive 2010. Op naar de nieuwe ME!

Ondanks dat we leven in het tijdperk van ME the media, merk ik wel dat de meeste mensen nog een gezonde dosis cameravrees hebben. Hiermee bedoel ik niet de angst dat je door Big Brother tot in de parkeergarage vastgelegd wordt op camera, zoals Yolanthe onlangs ervaren heeft. Techniek staat toch echt voor niets. Zo werd bij  Opsporing Verzocht bekend gemaakt dat de politie een SMSbom heeft verstuurd aan 12500 mensen. Iedereen die in de buurt van de Wallen per GSM getelefoneerd heeft rond het vermoedelijke het tijdstip van de moord op een prostituee heeft een SMS van de politie gekregen: Jij belde vanaf de Wallen op donderdagavond, heb jij iets verdachts gezien? Ga dat thuis maar uitleggen aan moeder de vrouw! Techniek faalt helaas toch enigszins. Het verdachte gebied ligt naast de Dam en als je dus vanuit de Bijenkorf telefoneerde of op de Dam bellend op de tram stond te wachten na een rondje koopavond dan bevond je je door de grenzen van techniek ook in het betreffende GSMveld.  

De cameravrees waar ik het hier echter over heb is het opgenomen worden door een heuse cameraploeg, lampen, visagietje...  De laatste weken heb ik er bij Calanza weer een heel aantal draaidagen opzitten. Of het nu voor een bedrijfsvideo, voor quotes op de website of voor een webcast is. Van hoog tot laag in de organisatie is onder regie voor een camera in de spotlight staan geen dagelijkse kost. Het buiten je kadertje begeven levert voor de meesten van ons toch een hoop ongemak op. Ondanks dat je jezelf tegenwoordig de hele dag opneemt met je handycam of Iphone, blijkbaar neemt hier de cameravrees niet van af. Deze zelfde mensen voelen op z'n minst gezegd allemaal toch een hoge dosis gezonde spanning wanneer er wordt gezegd, camera loopt en actie. 

Social media  zijn ons niet allemaal met de paplepel ingegoten. Op dit moment is er een compleet nieuwe generatie die eerder kon twitteren dan fietsen, op zondagmiddag ging hyven in plaats van kleien en vanaf de wieg al vlogde (videoblogde voor de ouderen onder ons). Hoe anders is je privacy bewustzijn als je al vanuit de wieg gebroadcast bent. Elke stap die je zette online te volgen was tot je kon lopen en nog ver daarna.

Zo waren eerdere generaties nog gelukkig met ‘fifteen  minutes of fame’. BNers en famous people pakten hun mediamoment om daarna terug te rennen naar hun zwaar afgeschermde wereldje. ‘No pictures please’ . ‘Waaaat?’ vraagt Generation Z. Hoezo privéleven? Wat is straks nog de rol voor de paparazzi, wanneer iedereen (in)famous is en zijn leven zelf uitgebreid online kwakt.

Ik maak deel uit van de overgangsgeneratie. Beetje hyven, beetje twitteren, yammeren en bloggen, SMSen, MSNen, Wiien, snuffelen aan Facebook en uitgebreid staren naar Youtube.  Ik begeef me er enigszins ongemakkelijk. Ik ben nog geremd in wat ik online plaats. Ik ben zoekende naar een formule en de zin ervan. Snap ik het wel? Ik denk teveel na over de impact die het heeft op mijn privéleven, consequenties die eraan verbonden zijn. Wie mag meekijken en wie niet.

Op mijn vraag aan een jongere collega wat je doet met aanvragen van mensen uit je verleden die zich te pas en te onpas aanmelden als vrienden op het moment dat je ergens profiel aanmaakt antwoord zij: ‘gewoon accepteren, leuk toch! Kan je kijken hoe het met hem /haar gaat’. Zit ik daar echt op te wachten, denk ik dan en wil ik dat zij mij lekker eens gaan zitten bekijken. Nou nee… ‘Waarom niet?’ vraagt zij zich af. Misschien heeft het te maken met dat ik al een geschiedenis heb en misschien niet al mijn ‘geesten’ uit het verleden terug wil zien in foto en video reportages en vooral niet vice versa. Mensen in het verleden zijn niet voor niets in het verleden gebleven en niet meegekomen naar de toekomst. Waarom ze meenemen back to the future?

De nieuwe iGeneratie gebruikt communities echter ook niet om in contact te treden met mensen van toen, maar met mensen van nu. Mensen met wie ze nu graag in contact zijn en met wie ze dingen willen delen. Voor hen is het niet een soort ‘Spoorloos’ om uit het oog verloren geliefden, vrienden, klasgenoten en buren te traceren en zich te verlustigen aan wat er van hun is geworden en zelfs om de contacten weer aan te trekken. Voor de Generaties Y & Z zijn de communities het communicatiemiddel,  de ontmoetingsplaats en vooral the way of life.