Ondanks dat we leven in het tijdperk van ME the media, merk ik wel dat de meeste mensen nog een gezonde dosis cameravrees hebben. Hiermee bedoel ik niet de angst dat je door Big Brother tot in de parkeergarage vastgelegd wordt op camera, zoals Yolanthe onlangs ervaren heeft. Techniek staat toch echt voor niets. Zo werd bij  Opsporing Verzocht bekend gemaakt dat de politie een SMSbom heeft verstuurd aan 12500 mensen. Iedereen die in de buurt van de Wallen per GSM getelefoneerd heeft rond het vermoedelijke het tijdstip van de moord op een prostituee heeft een SMS van de politie gekregen: Jij belde vanaf de Wallen op donderdagavond, heb jij iets verdachts gezien? Ga dat thuis maar uitleggen aan moeder de vrouw! Techniek faalt helaas toch enigszins. Het verdachte gebied ligt naast de Dam en als je dus vanuit de Bijenkorf telefoneerde of op de Dam bellend op de tram stond te wachten na een rondje koopavond dan bevond je je door de grenzen van techniek ook in het betreffende GSMveld.  

De cameravrees waar ik het hier echter over heb is het opgenomen worden door een heuse cameraploeg, lampen, visagietje...  De laatste weken heb ik er bij Calanza weer een heel aantal draaidagen opzitten. Of het nu voor een bedrijfsvideo, voor quotes op de website of voor een webcast is. Van hoog tot laag in de organisatie is onder regie voor een camera in de spotlight staan geen dagelijkse kost. Het buiten je kadertje begeven levert voor de meesten van ons toch een hoop ongemak op. Ondanks dat je jezelf tegenwoordig de hele dag opneemt met je handycam of Iphone, blijkbaar neemt hier de cameravrees niet van af. Deze zelfde mensen voelen op z'n minst gezegd allemaal toch een hoge dosis gezonde spanning wanneer er wordt gezegd, camera loopt en actie. 

Social media  zijn ons niet allemaal met de paplepel ingegoten. Op dit moment is er een compleet nieuwe generatie die eerder kon twitteren dan fietsen, op zondagmiddag ging hyven in plaats van kleien en vanaf de wieg al vlogde (videoblogde voor de ouderen onder ons). Hoe anders is je privacy bewustzijn als je al vanuit de wieg gebroadcast bent. Elke stap die je zette online te volgen was tot je kon lopen en nog ver daarna.

Zo waren eerdere generaties nog gelukkig met ‘fifteen  minutes of fame’. BNers en famous people pakten hun mediamoment om daarna terug te rennen naar hun zwaar afgeschermde wereldje. ‘No pictures please’ . ‘Waaaat?’ vraagt Generation Z. Hoezo privéleven? Wat is straks nog de rol voor de paparazzi, wanneer iedereen (in)famous is en zijn leven zelf uitgebreid online kwakt.

Ik maak deel uit van de overgangsgeneratie. Beetje hyven, beetje twitteren, yammeren en bloggen, SMSen, MSNen, Wiien, snuffelen aan Facebook en uitgebreid staren naar Youtube.  Ik begeef me er enigszins ongemakkelijk. Ik ben nog geremd in wat ik online plaats. Ik ben zoekende naar een formule en de zin ervan. Snap ik het wel? Ik denk teveel na over de impact die het heeft op mijn privéleven, consequenties die eraan verbonden zijn. Wie mag meekijken en wie niet.

Op mijn vraag aan een jongere collega wat je doet met aanvragen van mensen uit je verleden die zich te pas en te onpas aanmelden als vrienden op het moment dat je ergens profiel aanmaakt antwoord zij: ‘gewoon accepteren, leuk toch! Kan je kijken hoe het met hem /haar gaat’. Zit ik daar echt op te wachten, denk ik dan en wil ik dat zij mij lekker eens gaan zitten bekijken. Nou nee… ‘Waarom niet?’ vraagt zij zich af. Misschien heeft het te maken met dat ik al een geschiedenis heb en misschien niet al mijn ‘geesten’ uit het verleden terug wil zien in foto en video reportages en vooral niet vice versa. Mensen in het verleden zijn niet voor niets in het verleden gebleven en niet meegekomen naar de toekomst. Waarom ze meenemen back to the future?

De nieuwe iGeneratie gebruikt communities echter ook niet om in contact te treden met mensen van toen, maar met mensen van nu. Mensen met wie ze nu graag in contact zijn en met wie ze dingen willen delen. Voor hen is het niet een soort ‘Spoorloos’ om uit het oog verloren geliefden, vrienden, klasgenoten en buren te traceren en zich te verlustigen aan wat er van hun is geworden en zelfs om de contacten weer aan te trekken. Voor de Generaties Y & Z zijn de communities het communicatiemiddel,  de ontmoetingsplaats en vooral the way of life.

Een identiteitscrisis kan je op meerdere momenten in je leven oplopen. Bij de overgang van adolescentie naar volwassenheid, ofwel van opgelegde grenzen naar eigen zelfstandigheid. De welbekende midlifecrisis en de wat recenter geïntroduceerde quarterlifecrisis, beter bekend als dertigersdip. Wie ben ik eigenlijk? Wat wil ik eigenlijk? Wat is mijn identiteit?

De identiteitscrisis die we daar straks nog bij op mogen tellen is de digitale identiteitscrisis. Weet je zelf nog als wie en waar je je online hebt begeven? Als wie geef jij je digitaal allemaal uit en snapt een googelaar vanuit welke identiteit je bepaalde zaken heb gepost?    De dope avatar die zo leuk leek toen je dertien was, kan wel eens uit de toon vallen op je veertigste. Maar helaas, alles blijft, er wordt niets gewist. Kan de ene generatie nog van puistige kraker een golvende, rode broekdragende SUV-rijder worden zonder met zijn verleden om zijn oren geslagen te worden. De nieuwe generatie zal haar sporen minder makkelijk kunnen wissen.

Hoe ziet de wereld jouw meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Van je eerste schattige babyfoto’s die je ouders zo enthousiast online zetten voor de familie en je schaamrood tevoorschijn toverende puberplaatjes, tot aan de niet gecensureerde video’s van je bachelor van huwelijk 1 & 2 op Youtube , met dank aan je getuige. Hopelijk kan je nieuwe schoonmoeder nog niet met Google overweg en zal je potentiële werkgever je Hyves-foto's uit je wildere dagen niet onder ogen krijgen voor het contract is getekend.

Bezint voor u begint. Maak gebruik van de wetenschap dat je je eigen identiteit(en) kan creëren en dat jij zelf invloed kan uitoefenen op hoe jij straks in het digitale collectieve geheugen te boek staat. Vind jezelf online opnieuw uit : Make ME a hero en pluk de vruchten hiervan offline.

Sommige bedrijven bouwen er zelfs hele nieuwe gebouwen voor. Gebouwen met minder werkplekken, flexplekken & veelsoortige hippe ontmoetingsplekken. Denk lounges, design bankjes, transparante meetingruimtes met enorme flatscreens voor kleine groepjes. Je moet ook niet met meer dan 8 personen willen vergaderen. Dat oude discussie poldermodel is passé.