Social media zijn ons niet allemaal met de paplepel ingegoten. Op dit moment is er een compleet nieuwe generatie die eerder kon twitteren dan fietsen, op zondagmiddag ging hyven in plaats van kleien en vanaf de wieg al vlogde (videoblogde voor de ouderen onder ons). Hoe anders is je privacy bewustzijn als je al vanuit de wieg gebroadcast bent. Elke stap die je zette online te volgen was tot je kon lopen en nog ver daarna.
Zo waren eerdere generaties nog gelukkig met ‘fifteen minutes of fame’. BNers en famous people pakten hun mediamoment om daarna terug te rennen naar hun zwaar afgeschermde wereldje. ‘No pictures please’ . ‘Waaaat?’ vraagt Generation Z. Hoezo privéleven? Wat is straks nog de rol voor de paparazzi, wanneer iedereen (in)famous is en zijn leven zelf uitgebreid online kwakt.
Ik maak deel uit van de overgangsgeneratie. Beetje hyven, beetje twitteren, yammeren en bloggen, SMSen, MSNen, Wiien, snuffelen aan Facebook en uitgebreid staren naar Youtube. Ik begeef me er enigszins ongemakkelijk. Ik ben nog geremd in wat ik online plaats. Ik ben zoekende naar een formule en de zin ervan. Snap ik het wel? Ik denk teveel na over de impact die het heeft op mijn privéleven, consequenties die eraan verbonden zijn. Wie mag meekijken en wie niet.
Op mijn vraag aan een jongere collega wat je doet met aanvragen van mensen uit je verleden die zich te pas en te onpas aanmelden als vrienden op het moment dat je ergens profiel aanmaakt antwoord zij: ‘gewoon accepteren, leuk toch! Kan je kijken hoe het met hem /haar gaat’. Zit ik daar echt op te wachten, denk ik dan en wil ik dat zij mij lekker eens gaan zitten bekijken. Nou nee… ‘Waarom niet?’ vraagt zij zich af. Misschien heeft het te maken met dat ik al een geschiedenis heb en misschien niet al mijn ‘geesten’ uit het verleden terug wil zien in foto en video reportages en vooral niet vice versa. Mensen in het verleden zijn niet voor niets in het verleden gebleven en niet meegekomen naar de toekomst. Waarom ze meenemen back to the future?
De nieuwe iGeneratie gebruikt communities echter ook niet om in contact te treden met mensen van toen, maar met mensen van nu. Mensen met wie ze nu graag in contact zijn en met wie ze dingen willen delen. Voor hen is het niet een soort ‘Spoorloos’ om uit het oog verloren geliefden, vrienden, klasgenoten en buren te traceren en zich te verlustigen aan wat er van hun is geworden en zelfs om de contacten weer aan te trekken. Voor de Generaties Y & Z zijn de communities het communicatiemiddel, de ontmoetingsplaats en vooral the way of life.