‘Contact maken, beweging veroorzaken’, zo luidt de pay-off van Calanza. Hoeveel waarheid er achter deze woorden schuilt, wordt mij duidelijk wanneer ik op het vliegveld van Hongkong sta, omringd door mensen die net als ik al een aantal uur onderweg zijn vanwege een waardevol contact ergens in de wereld. Een meisje uit Maastricht vertel mij dat ze naar een vriendin in Perth gaat die ze vorig jaar heeft leren kennen tijdens haar vakantie. En een vrouw van middelbare leeftijd laat mij weten haar zoon op te zoeken die twee jaar geleden geëmigreerd is nadat hij tijdens zijn stage in Australië de liefde van zijn leven ontmoette.
In het vliegtuig neemt er een Fransman naast me plaats. "I'm Nicolas", zegt hij met een charmant Frans accent. Vijf minuten later weet ik dat hij zijn baan in Frankrijk heeft opgezegd om in Sydney te gaan werken. Hij vertelt me dat hij na het lezen van de vacature direct contact heeft gezocht met het bedrijf om een afspraak te maken. Naast vrolijke en enthousiaste klanken, merk ik ook een zenuwachtige trilling op in zijn stem.
Schijnbaar zorgt contact maken niet alleen voor beweging maar soms ook voor een flinke dosis spanning. Bewegingen – en helemaal als ze je naar de andere kant van de wereld brengen – zijn immers best spannend.
Wanneer de wielen van het vliegtuig de landingsbaan raken, voel ook ik de zenuwen door mijn lichaam gieren. Nog even… Gelukkig wordt mijn geduld niet op de proef gesteld bij de douane en kan ik zonder problemen met mijn koffer doorlopen. Mijn ogen glijden over de mensenmassa. Ik zie hoe een jongen van mijn leeftijd een grote man stevig omhelst en hoe de vrouw die ik op Hongkong heb ontmoet drie dikke zoenen op de wangen van haar zoon drukt. En dan eindelijk zie ik mijn waardevolle contact: mijn Australische vriendje van wie ik elf maanden geleden voor het eerst de hand schudde. Wie had ooit gedacht dat dat contactmoment zo'n grote beweging zou veroorzaken.